Jæja þá er komið að lokum hérna á Ítalíu. Líklegast síðasta bloggið mitt héðan frá útlandinu...guð, erum við að tala um það að ég er að tárast yfir því að vera að skrifa þetta!

Síðan að skólinn hætti hef ég bara verið hérna verið á tjillinu að finna mér eitthvað til að gera svona þessar síðustu vikur.

Sem betur fer hefur veðrið batnað til muna. Í sömu vikunni var ég að krókna úr kulda og svaf í sokkum og peysu og allar græjur og svo daginn eftir henti ég mér í stuttbuxur og hlírabol og var samt sem áður að stikna úr hita. Veðrið breyttist sem sagt alglerlega á einni nóttu.

Mjög skrýtið en næs samt...hef einmitt alveg síðan verið að leka niður úr hita. Það er nefnilega svo brjálæðislega mikill raki hérna sem gerir allt svo miklu erfiðara.

Var einmitt verið að tala um það hérna um daginn í fréttunum að í Mílanó mældust umm 32°en út af öllum rakanum fann maður í raun fyrir 42°. Nokkuð til í þessu!

Fór einmitt til Mílanó um daginn og ég gjörsamlega steiktist. Var með nokkrum Intercultura krökkum og við fundum okkur bara garð með tré og settumst undir það og höfðum það gott og reyndum að halda okkur á lífi.

Í síðustu viku fór ég svo í Gardaland með nokkrum öðrum krökkum. Gardaland er skemmtigarður með fullt af rússíbönum og alls konar svoleiðis adrenalíndóti. Skemmti mér konunglega þrátt fyrir netta hræðslu og óbærilegann hita.

Og einmitt þessum hita sem er í gangi hérna núna ákváðum við fjölskyldan að skella okkur í vatnsrennibrautagarð á laugardaginn síðasta til að bleyta aðeins upp í okkur og ná okkur í smá lit fyrir sumarið. Náðum þó öll að svoleiðis skaðbrenna að það var meira að segja vont að sitja í bílnum í beygunum..húðin strekktist öll til...ekki góð tilfinning.

En já þetta ár hefur liðið ekkert smá hratt. Líður eins og það hafi bara verið í fyrradag sem ég var að kveðja alla heima á klakanum. Hefði alls ekki viljað tapa af þessu tækifæri og mæli ég hiklaust með því að krakkar fari út í ár til að slaka aðeins á og kynnast öðrum menningarheimum og læra nýtt tungumál.

En allavega þá sjáumst við í NÆSTU VIKU!!

Ásta María....sem gerir ekkert nema að svitna eins og svín í hitanum og rakanum.

 

Pínu langt síðan maður hefur hent inn eins og einu bloggi. Næstum því mánuður...Úps!

En getið nú huggað ykkur yfir því að það er mjööög stutt í það að ég komi heim og knúsi ykkur og kyssi. Talandi um kossa og knúsa... það er eitthvað sem ég á viiirkilega eftir að sakna frá Ítalíu, að kyssa alltaf og knúsa þegar maður hittist og kveður. Þetta er eitthvað sem maður gerir aldrei heima. *HINT* Ætla að byrja með nýtt trend þegar ég kem heim og byrja að kyssa og knúsa alla sem ég hitti.

Svolítið margt frá því að segja og ég nenni engan veginn að segja frá öllu sem ég er búin að vera að gera hérna síðasta mánuðinn. Ætla bara að stikla á MJÖG stóru.

·     Eurovision: Ítalir hafa ekki hugmynd um það hvað það er og því náði ég ekki að sjá það. Tékkaði nú samt á okkar lagi á Youtube og það er nú bara alveg ágætt. Finnst hins vegar lagið sem vann vera frekar slakt.

·     Ferming Alessandra: Alessandra fermdist 25.maí ásamt 3 öðrum frændsystkinum og því fór bara öll stórfjölskyldan út að borða á uppáhaldsveitingastaðnum mínum. Borðað í svona um 5 klst. stanslaust!!  Endalaust gott!

·     Heitir dagar: Komu svona 2 dagar þar sem ég var bara að steikjast úr hita og var ekki að meika lífið eeen svo byrjaði bara aftur að rigna eldi og brenni steini eins og áður. Ítalir eru allir lagstir í þunglyndi yfir þessu veðri og ég er svo langt frá því að vera að djóka með það. Á þessu tímabili ættum nefnilega að vera svona um 30°+ en í staðinn eru ekki nema 15°!

·     Familían í heimsókn: 31. maí komu Íslendinarnir mínir að heimsækja mig. Ekkert smá skrýtið að fá þau hingað til mín. Nóni “litli” bró er bara alls ekkert lítill lengur og orðinn þó nokkuð stærri en ég. Sem þýðir ekkert annað en það að ég sé sú minnsta í fjölskyldunni (rétt Jói-ég er að gefa þér séns!!)
Þetta var alveg án efa ein af vandræðalegustu vikum í lífi mínu þar sem FJÖLSKYLDURNAR MÍNAR TVÆR gátu lítið sem ekkert tjáð sig á milli hvors annars og þurfti ég því að þýða allt sem fór fram á hverri einni og einustu mínútu. Hef aldrei verið með jafn magnaðann hausverk eins og alla þessa viku!
Ferðaðist með liðinu svona aðeins um umhverfið mitt hérna og þessa uppáhaldsstaðina mína. Vorum svona alveg ágætlega heppin með veðrið bara og náðum meira að segja að skella okkur á ströndina og ná okkur í smá roða.
Vorum eiginlega mest allan tímann í bílnum að keyra eitthvað og skemmta okkur að hætti Hvitanesfólksins.

·     Síðasti skóladagurinn: 7. júní var svo looooksins komið að síðasta skóladegi mínum í glötuðu ítölsku skólakerfi. Var mjög ánægð með að hafa lifað þann kafla af en samt sem áður svolítið leið yfir því að sjá kannski aldrei aftur þessar stelpur. En maður þarf bara að koma aftur í heimsókn og kíkja á liðið.

·     Rugby: fór og sá úrslitaleik í Ítalíumeistarakeppninni í rugby sem fór fram hérna í Monza. Skemmti mér bara alveg konunglega þrátt fyrir að kunna ekki mikið reglurnar sem eru í þessu. En er þó búin að læra alveg helling um þessa íþrótt.

·     Venezia: Fór með Intercultura til Feneyja 11.júní í alveg brjálæðislegum hita og vourm við alveg að soðna í þessa 3 tíma í lestinni á leiðinni þangað. Og ekki skánaði það svo þegar við vorum komin á áfangastað. Ég hef nú komið áður til Feneyja en það var samt fyrir 10 árum og því mundi ég nú ekki mikið eftir þessum stöðum. Skoðuðm allt svona það merkilegasta þarna og fórum í stutta siglningu með Gondóla (litlu sætu bátarnir sem Feneyjar eru þekktar fyrir). Við Cecilie áttum einmitt alveg stórmóment þegar við vorum að fara í góndólann, ætluðum að taka ljóskuna á þetta og vera ótrúlega saklausar og prútta niður veðrið með ljósu lokkunum en nóbb...þeir horfðu bara á okkur og :80 evrur takk!! Vorum þokkalega svekktar og erum í raun ennþá að jafna okkur eftir þetta slam í andlitið-það er líka endalaust gert grín að okkur fyrir þetta.

·     Aprica: LokaCamp-inn með AFS upp í Aprica með öllum krökkunum í Lombardia. Vorum um 75 þarna á hóteli saman í 4 daga að tala um reynslu okkar og tilfinningarnar sem við höfum gengið í gegnum síðastliðið ár. Alveg ágætt að opna sig aðeins og segja aðeins frá sjálfum sér og upplifunum sínum. Geggjað líka að hitta alla krakkana aftur frá öllum löndunum. LokaCamp-inn er samt svolítið sorgleg stund því það þýðir að árið sé komið að lokum!

En allavega þá hef ég það bara voðalega gott hérna í rigningunni og vona bara alveg innilega að þið sendið mér smávegis af sólinni sem þið eruð með þarna heima. Virðist hafa sent aðeins of mikið til ykkar þarna um daginn.

Ásta María :*

Sjáumst eftir 20 daga!

Italski hlunkurinn er svona ad hugsa um ad fara ad setja inn blogg bradum
Veit samt ekki hvort ad eg eigi ad gera tad eftir Feneyjar og AFS-campinn eda hvort ad eg eigi a drulla mer til ad gera tad a morgun...
Se til hvad eg verd hress a morgun

Annars er allt gott ad fretta af manni herna, rignir bara eins og eg veit ekki hvad..er ad verda vitlaus a tessu. Solin laetur samt sja sig svona adeins inn a milli tannig ad madur nytir tad litla sem er af henni.

En nuna er minna en manudur i tad ad madur snui heim, tad verdur nett skrytid! Hlakka samt otrulega til ad sja ykkur oll somul. Hef einmitt verid ad skoda svona fyrstu sumardjamm myndirnar a netinu....finnst tad ekki sanngjarnt ad allir hafi grennst svona mikid i vetur medan eg fitnadi bara!

En meira blogg sidar elskurnar, bid ad heilsa ollum a Islandinu ;*

Laaaangt frá því að ég hef bloggað. Tíminn flýgur bara einhvern veginn svo ooof fljótt fram hjá mér og ég kýs frekar að nýta hann í að gera eitthvað annað viturlega en að blogga...eins og t.d. að gera Sudoku!!

Anyways...þá er svona frekar lítið spennandi búið að vera að gerast hjá mér núna síðustu tvær vikurnar, er bara svona að bíða eftir að fólkið frá klakanum komi að heimsækja mig þann 31. maí!! Tel alveg niður dagana, verður voðalega gott að knúsa þau og kyssa.

Um daginn fór í skírn hjá “litlu frænku minni”, Emma Maria heitir hún og er alveg yndislega sæt og góð. Skírnin fór nú ekkert mikið öðruvísi fram en hjá okkur mótmælendatrúunum. Bara svona þessi venjulega kirkjuathöfn og svo matur í heimahúsi.

Erum að tala um það að veðrið þennan sunnudag sem skírnin fór fram var gjörsamlega að kæfa mann. Klárlega of heitt til að vera inni í kirkju!

Í öllum þessum hita gerðist ég svo alger bjáni og fór út að hlaupa hérna í hverfinu með Enzo á þriðjudaginn í síðustu viku. Það er eitthvað sem ég ætla mér aldrei aftur á ævinni að gera. Þessi maður er náttúrulega að taka þátt í ýmsum maraþonkeppnum þannig að þið getið svona nett ímyndað ykkur hvernig keppurinn ég var við hliðina á honum þessa 7 km sem við tókum. Ég var gjörsamlega að springa á limminu!! Hringurinn var tekinn á helmingi lengri tíma en hann er vanur að gera. Vandróóóó...

Er samt mjög stolt af mér að hafa látið hann hafa mig út í þetta. Manni líður líka alltaf svo fáránlega vel á eftir svona útkeyrslu með allt endorfinið í líkamanum. Ótrúlega gaman líka svona ð geta spjallað við hann svona í einrúmi því við höfum aldrei gert það. Er mun nánari mömmunni hérna, erum alveg eins systur í rauninni.

Er svo búin að vera á leiðinni út að hlaupa núna alveg síðan síðast en það hefur bara alveg ringt eldi og brennisteini hérna síðan á fimmtudaginn þannig að það er kannski ekki alveg góð hugmynd.

Hver fylgist með ítalska fótboltanum?!?!?!

ÉG! En úrslitin í efstu deildinni komu í ljós síðasta sunnudag og var það Inter sem vann efti miiiikla baráttu við Roma.

Á mínu heimili ríkti mikil sorg af hálfu pabbans sem er harður Juventusaðdáandi og mikil gleði af hálfu mömmunnar, afans og frændans sem eru öll grjótharðir Interáhangendur. Í lok dagsins þegar komið var í ljós að Inter voru enn og aftur orðnir meistarar var okkur boðið í pizzu heim til frændans þar sem var skálað fyrir sigrinum.

Um þessa dagana er bara beðið í örvæntingu eftir því að skólinn klárist svo að maður geti farið á hverjum degi í Risagarð Monza að liggja í sólbaði og hafa það kósý.

Prófin alveg rigna yfir allt og alla og munnlegu prófin líka. Var t.d. tekin í munnlegt próf í dag í enskum bókmenntum mér að miklum óvörum. Var svona nett skömmuð á næs-máta af kennaranum mínum því ég læti jú aldrei neitt í þessu fagi. Finnst þetta svo sjúklega leiðinlegt en hún henti samt á mig 6,5 fyrir bullið sem ég gat látið út úr mér í þessari yfirheyrslu.

Ætla að láta þetta gott heita í bili...kannski-kannski-kannski hendi ég inn svona eins og 5-6 myndum til að þagga niður í ykkur.

Ásta María ;*

Ciaooo...

StrandFerðir...StrandVerðir

Átti alveg mitt ljoskumoment í gær þegar ég var að pæla í því af hverju í fjandanum Baywatch hefði verið þýtt yfir á íslensku sem StrandFerðir en uppgötvaði svo eftir laaanga umhugsun og mikla pælingar að það er í raun og veru StrandVerðir... Veit ekki hvort þið skiljið hvað ég á við en allavega þá fannst mér þetta alveg ágætis pæling í gær.

Comunque... er búin að ná nettilega góðu tani á þetta. Komin með ágætis bikinífar og roð í kinnar. Enda mætti það nú eiginlega ekki minna vera eftir allar þessar strandFerðir. Hef ekki átt heila viku í skólanum því ég er alltaf eitthvað á flakkinu...eins gott að þið þarna heima haldið því áfram að taka mig með í ferðalög, sýna mér Flateyri eða eitthvað svona (btw, hvar er Flateyri)...djóóók, verður gott að komast heim og fara að vinna og gera eitthvað af viti.

Fyrri strandferðin mín var til Liguria aftur en í þetta sinn til Laigueglia, já reynið að bera þetta rétt fram, tók mig nokkrar tilraunir.

Þessi bær er alveg yndislegur! Mæli hiklaust með Ligura héraðinu til að fara á sólarströnd. Vorum þarna í fjóra daga vegna frís 25. maí og svo skrópuðum við í skólanum mánudeginum eftir.

Liguriabúar eru sagðir frekar snobbaðir og maður sá það svona svolitið á búðunum sem voru þarna í þessum litla krúttlega bæ. En ég litli snobbaði Verzlingurinn var bara að fíla mig fínt þarna enda eru Íslendingar i heild sinni líka mjöööög snobbaðir myndi ég segja miðað við aðrar Evrópuþjóðir..o sbaglio?

Vorum með íbúð systur mágkonu Elena, skiljið? Íbúðin var bara tveimur skrefum frá ströndinni, án djóks! Ótrúlega þægilegt því að fara á morgnana á ströndina og hlaupa upp ef mann vantaði eitthvað. Entumst nú samt aldrei úti í sólbaði nema til svona 2 því þá var einfaldlega orðið ooof heitt á okkur og auðvitað líka hungrið farið að seðja að okkur.

Fyrsta kvöldið okkar þarna kom svo gömul kona yfir til okkar með barnabarn sitt með sér sem bauð mér svo út á djammið með sér og vinum sínum. Auðvitað þakkaði ég boðið þrátt fyrir að vera píííínu efins um að fara út á djammið með haug af fólki sem ég hef aldrei hitt áður, en hey! svona kynnist maður fólki. Hann var ótrúlega næs greyið þó að ég held að honum hafi fundist þetta meira vandræðalegt en mér.

Var fyrst bara með honum og nokkrum vinum hans en svo mér til mikillar hamingju og lukku komu svo loks nokkrar stelpur sem ég gat svo farið og dansað með. Skemmti mér nú bara alveg ágætlega þetta kvöld þó það hafi verið virkilega sérstakt og spes. Komum allavega heim seint og svona.

Hitti líka einn sem var svona eitthvað að spyrja mig út í það hvaðan ég væri. Sagði svo bara mega tjillaður, Já heyrðu ég fór til Íslands í fyrrasumar með foreldrum mínum og bara skemmti mér alveg ágætlega. Ég alveg spenntist öll upp og vildi vita allt sem honum fannst um landið. Held að ég hafi hrætt hann pínu lítið, fannst þetta bara svo ótrúlega merkilegt enda aðeins önnur manneskjan á þessum átta mánuðum sem ég hef hitt hérna á Ítalíu sem hefur komið á Frónið.

Á fimmtudaginn í síðustu viku fórum við svo til Bibione við Adríahafið. Það er líka alger paradís. Úrval Útsýn er með ferðir þangað og mæli ég hiklaust með þessum stað.

Vorum þarna á riiiiisastóru blakmóti hjá Martina systir, svona u.þ.b. 600 lið auðvitað í mismunandi aldursflokkum. Hitinn þarna var bara alveg akkúrat frábær, hefði samt alveg örugglega verið ólíft þarna ef ekki hefði verið smá hafgola sem kældi mann niður í amstri dagsins.

Gistum á einhverju skítahóteli fyrstu nóttina og vorum að frjósa úr kulda vegna alls rakans sem var þarna. Fórum svo og gerðumst viðskiptavinir dauðans og fengum peningana okkar endurgreidda og fórum á mega flott þriggja stjörnu hótel með hálfu fæði, sundlaug og fullt af alls konar aukadæmi. Höfðum það sem sagt bara mjög gott fyrir sama verð. Vorum líka mjög dugleg að monta okkur við hina sem héldu það út á skítahótelinu hvað við hefðum það ótrúlega gott á okkar hóteli! Múhúhha...

Þann tíma sem við vorum svo ekki að horfa á blak flatmöguðum við svo bara á ströndinni og náðum okkur í meira tan. Erum að tala um það að fjölskyldan mín er orðin svört og ég svona hmm..skulum segja búina að taka lit. Er allavega komin með megagott skýlufar.

Þessi skólavika hefur svo bara algerlega flogið framhjá mér. Tíminn líður alveg ooof hratt núna um þessar mundir, eftir nokkra daga verð ég bara komin heim á klakann að vinna eins og hálfviti.

Hef verið að gera “góða hluti” í skólanum núna. Búin að vera að taka nokkur próf svona hingað og þangað í nokkrum fögum. Þýskan er alveg að meika það, kennarinn er alveg að fíla mig og segir að ég eigi alveg framtíðina fyrir mér í þessu tungumáli. En það er hins vegar eitthvað annað með stærðfræðina hérna. Einkunirnar mínar í stæ eru ekkert til að hrópa húrra fyrir eeen...who gives a f***?!?! Þetta ár gildir hvort sem er ekki neitt!

Svo eru pælingar núna í gangi um það hvort að við eigum ekki bara að skella okkur á ströndina á morgun, held án djóks að ítalska mamma mín sé háð sólarstönd!

Á sunnudaginn á svo að skíra litlu frænkuna hérna sem fæddist í nóvember. Gaman að fylgjast með því hvort þetta sé eitthvað mikið öðruvísi hérna á Ítalíunni. Alessandra er svo að fara að nokkurs konar fermast í lok maí. Ótrúlega gaman að kynnast því hvernig þetta fer fram í útlandinu!

Ætla að láta þetta gott heita í bili

Bið að heilsa ykkur öllum heima í góða veðrinu sem ég sendi ykkur. Búnar að vera svona yfir 20° hérna í Monza í vikunni!!

Knús og kossar

Ásta María ;*

Þá er komið að mega löngu bloggi eða allavega svona pínu um Parísarferðina mína með bekknum mínum. Nenni nú ekki að skrifa aaaallt sem við gerðum bara svona að stikla á stóru steinunum.....(er þetta orðatiltæki til eða er ég alveg í ruglinu)

Þessi ferð einkenndist aðallega af því að labba um allt og skoða monuments. Held alveg án djóks að ég hafi náð að sjá alla borgina á þessum 6 dögum sem við vorum þarna, svo stíft var prógrammið hjá okkur.

Þegar ég var að gera mig klára um morguninn til að fara út á flugvöll vorum við Lucia litla bara einar heima og hún var svo ekki að trúa því að ég væri að fara til Parísar, hélt að ég væri bara að hringla í henni með því að vera að taka mig til og pakka niður í tösku. Var ekki fyrr en ég labbaði út úr húsinu og kvaddi hana að hún áttaði sig á því að ég var í raun og veru að segja sannleikann. Í raun var Alessandra ekki heldur alveg að fatta þetta allt saman og spurði mig þegar ég var að kveðja hana hvert ég væri að fara. Sjúklega krúttlegt...höfum einhvern veginn ekkert verið mikið að tala um þessa útlandaferð mína.

Þegar ég svo loksins komst út á flugvöll voru stelpurnar í bekknum alveg að farast úr stressi og spenningi og með töskurnar fullar af mat. Erum að tala um það að ein þeirra var með 27kg í töskunni og það voru svona 10kg af mat!! Ítalir eru alveg yndislegir!!

Og með þessar töskur allar fullar af mat var frekar mikið basl þegar við svo komum til Parísar og þurftum að komast í hinn enda borgarinnar með metró-inu. Sem betur fer var ekki mikið fólk úti enda leiðinlegt veður í gangi.

Fjölskyldan sem ég var hjá var alveg yndisleg. Fjögur börn þar á heimili (16(kvk), 11(kk), 10(kk) og 5(kvk) ára). Svört fjölskylda og alveg ótrúlega sæt öll sömul, var alveg að fíla þau í botn. Var með nördanum í bekknum í fjölskyldu sem er ekki alveg svona þessi barnatýpa og tók ég það því að mér að leika við krakkana og “tala” við þau. Var nú samt bara alveg nettilega stolt af þessar litlu frönsku sem ég náði að gubba út úr mér þarna úti. Held allavega að ég hafi talað meira við fjölskylduna heldur en Elisa (nördinn) sem talar frönsku eins og innfædd!!

Alla morgna fórum við í skólann í 3 klst. náði svona að skilja næstum því allt sem var í gangi en tók víst ekki nógu mikinn þátt í umræðunum að mati kennarans. Ég bara var ekki alveg nógu örugg með mig enda stelpurnar allar búnar að læra frönsku í svona 6 ár og franska og ítalska eru mjög lík tungumál. En ég náði svona nokkrum sinnum að æla einhverju misgáfulegu út úr mér.

Fyrsta daginn fórum við og skoðuðum Notre Dame og tékkuðum á Hringjaranum, hann er bara nett vinalegur og svalur gaur! En útsýnið frá turnum kirkjunnar er alveg ótrúlega fallegt enda París ólýsanlega falleg úr lofti.

Síðan fórum við upp í Tour Eiffel og Ó, Guð! alveg draumur minn ræst að fá að sjá turninn. Hafði samt einhvern veginn ímyndað mér hann öðruvísi en samt sem áður alltaf fallegur. Og útsýnið úr topphæðinni er líka alveg sórfenglegt, vorum líka ótrúlega heppin með það að sólin skein akkúrat þegar við fórum upp.

Heimsóttum 3 söfn þarna úti, misskemmtileg auðvitað. Eitt þeirra var listasafn með verkum 19. aldarinnar...ekki alveg við mitt hæfi, Museé d’Orsay. Samt alveg mjög flott safn bara svolítið þung verk í gangi. Svo fórum við í Pompidou sem er nútímalistasafn þ.e. með verkum 20. aldarinnar. Það safn var ég geggjað að fíla enda finnst mér þau verk mun meira spennandi heldur en þessi gömlu verk með einhverjum guðum og svoleiðis sem maður þarf geggjað að pæla í til að skilja. Og að lokum var auðvitað heimsótt Louvre sem er alveg geggjað safn. Það er alveg möst að heimsækja þetta safn ef maður er í París. Sá Mona Lisa og fullt af allskonar ótrúlega frægu stöffi. Er nú ekki þekkt fyrir að vera þessi sem fílar það að fara á söfn en þetta virkilega var við mitt hæfi.

Fórum líka og skoðuðum Versailles sem er alveg ágætlega falleg höll en það eru samt til svo margar svona eins, er alltaf sama dótið í þeim, er t.d. ein hérna mjög lík í Monza. En svo höfðum við ekki tíma til að fara út og skoða aðalatriði Versailles sem eru garðarnir í kring. Eru víst alveg stórkostlegir. En það er þá bara góð ástæða fyrir því að snúa aftur og tékka á þeim.

Við vorum orðnar alveg geggjað góðar í því að taka Metró-inn í París. Alveg fórum út um allt eins og ekkert væri svakalega duglegar.

Eina sem vantaði viiiiirkilega í þessa ferð var það að tékka í búðir. En ég er að segja ykkur það að allann þennan tíma sem ég var í París, höfuðborg tískunnar, kíkti ég ekki í EINA búð!! Alveg satt!! Náði rétt svo að kaupa pínu gjafir handa fjölskyldunni minni hérna í Monza. Keypti mér ekki einn hlut. En mér finnst það svona alveg hluti af því að fara til Parísar að tékka eins og ég þessar aðalmerkjavörubúðirnar bara til að skoða, ekki endilega til að versla. En neinei prógrammið var svona líka fáránlega stíft að við vorum alltaf á ferðinni.

Ég var þó allavega ekki að eyða peningum á meðan enda evran orðin alveg fáránlega há núna um þessar mundir. Voga mér varla niður í bæ núna.

Fyrst í byrjun var ég ekki alveg að fitta inn í hópinn þ.e. bekkinn en svo skánaði það þegar leið á vikun og í lokin var ég alveg orðin vel in í hópnum. Þær eru stundum bara eitthvað svo barnalegar. Það er einhvern veginn það sem ég hef komist að hérna að jafnaldrar mínir hérn og jafnvel hennar Cecilie líka eru mun barnalegri en við. Allavega tölum við mjög oft um það. En kannski eru það við sem erum bara svona snobbaðar.

En allaveg þá var þetta alveg frábær ferð og hefði alls ekki viljað missa af henni. París er alveg fáránlega falleg borg og ég á án efa eftir að heimsækja hana oftar í framtíðinni. Mæli hiklaust með þessari borg fyrir alla! Hefur einhvern veginn allt annan stíl yfir sér heldur en Mílanó.

Á laugardaginn þegar við komum svo heim var ég svo komin alveg í þörf fyrir að tala við og hitta Cecilie þannig að við skelltum okkur saman í bíó og svo á pubbarölt. Alveg yndislegt að hitta hana aftur, veit ekki hvernig það verður þegar ég þarf að kveðja hana. Eins gott að hún á heima stutt frá. Ég verð líklegast um hverja helgi bara í Köben næsta vetur!!

Núna um helgina erum við fjölskyldan svo að fara að tana í Genoa í fjóra daga! Verður alveg geggjað og svo helgina þar á eftir förum við svo aftur að tana í aðra fjóra daga í Bibione við Adríahafið. Eins gott að maður nái sér í eitthvað almennilegt tan á þessum dögum. Verst er samt að þurfa að skella sér í bikiníið með þessi aukakíló sem maður er búinn að næla sér í! Kvíði virkilega fyrir því, slapp alveg nettilega val út úr þessu síðast þegar við fórum á ströndina en núna verð ég “per forza” að fara í það.....níííissshk...

En ætla að segja þetta gott í bili núna

Er farið að hlakka til að sjá ykkur eftir rúma tvo mánuði..sjitt hvað tíminn hefur flogið hratt fram hjá manni!

Baci e abbracci / kossar og knús

Ásta María ;*

Ps. Henti inn nokkrum myndum frá París

Saaaaalve!!!

Síðasta vika var bara nettilega róleg enda aldrei upplifað jafn þreytta og aumingjalega viku!

Á miðvikudaginn í síðustu viku var svona kynningarkvöld hjá Intercultura fyrir fjölskyldur sem hafa áhuga á því að hýsa nema í eitt ár eða í einhvern tíma. Vildi svo “skemmtilega” til að ég var eini skiptineminn sem hafði tök á því að mæta og var því sú eina sem gat miðlað reynslu skiptinemans. Leið alveg eins og hálfvita, enda ekki mikið fyrir það að tala á ítölsku fyrir framan marga. Gekk samt alveg vonum framar...allavega hló enginn að mér!! Það tel ég boða nokkuð gott...

Lærði svo að gera lasagne í vikunni. En það er einmitt svona einkennisréttur Elena, er alger meistari í þessu. Fékk mikið hrós fyrir lasagne-ið mitt, var víst bara mjög gott.

Á laugardaginn var svo skellt sér í síðustu skíðaferð tímabilsins. Held bara að ég hafi aldrei skemmt mér jafn vel á ævi minni. Hefði alls ekki viljað missa af þessari ferð! Fór með vanalega skíðaklúbbnum og Elena og Enzo, stelpurnar vorum skildar eftir heima.

Löggðum af stað um 8 leytið í “dalinn minn”, Valle d’Aosta. Vorum alveg við Frakkland sáum meira að segja Mont Blanc, sem að ef mér skjátlast ekki er hæsta fjall Evrópu?!? Af skíðasvæðinu okkar gátum við tekið stólalyftu yfir landamærin, en við ákváðum að halda okkur í Ítalíu því hinum megin var svo mikill vindur og því skítkalt.

Skíðuðum svo frá hádegi til lokunar, um 4.30. Héldum okkur svona nettilega neðarlega í fjallinu vegna þess að það var nettur vindur í gangi sem gerði mun kaldara en í raun var.

Álpuðumst svo eitt skiptið á kolsvarta brekku sem var í 70-80% halla, eiginlega bara beint niður og glerhál. Snarstoppuðum fyrir framan hana og áttum engra annara kosta völ en að fara þessa leið niður.

Enzo hætti sér niður fyrstur og rann til í fyrstu beygjunni sinni og flaug því dágóðann slatta niður brekkuna. Við þetta fylltumst við nettri hræðslu að láta okkur vaða niður þannig að við Elena renndum okkur smá útúrdúr inn í skóg sem var kannski bara verra þar sem ég endaði á því að þurfa að losa af mér skíðin.

Svo þegar við vorum komin inn á brautina aftur náði ég ekki að festa skíðin á mig enda vorum við í allsvakalegum halla. Ákvað því að láta mig renna niður á rassinum með skíðin í höndunum...viiirkilega slæm hugmynd.

Hafði ekki nokkra stjórn á hraðanum mínum og flaug á fleygiferð niður alla brekkuna í kollhnís og alls kyns stellingum til að reyna að stoppa mig. En brautin var svo mikill ís að ég náði ekki að stinga niður hælnum til að stoppa mig fyrr en ég komst í aðeins mýkri snjó. Kom svona nett hræðsla í mig og Elena greyið skalf öll þegar hún kom til mín með skíðin sem ég hafði misst á leiðinni.

En sem betur slapp ég algerlega við það að fara í panik og hélt bara strax áfram að skíða í svörtu brekkunum með þeim.

Skemmti mér alveg konunglega í brekkunum enda ótrúlega flott og gott skíðasvæði þrátt fyrir alveg glataðar skíðalyftur!

Eftir góðann skíðadag skelltum við okkur í ofursvala “hermannasnjóbíla”. _{(Veit ekkert hvað þessir bílar heita, en þýtt beint yfir á íslensku er það “köttur”, veit ekki hvort það meikar sens fyrir einhvern).} Fórum með þeim lengst upp í fjall þar sem allur hópurinn, um 60 manns, borðaði saman alveg dýrindis mat.

Á veitingastaðnum var ótrúlega krúttlegt snjóhús. Og auðvitað gaf snjóhúsið kjörið tækifæri til að gera grín að Íslendingnum sem á heima í snjóhúsi!! Mjög vinsæll brandari að segja það að ég hafi ekki efni á því að segjast vera kalt því ég er jú vön því að búa á Norðurpólnum með MÖRGÆSUNUM! _{(Vona að flestir viti það að mörgæsirnar eru bara á suðurpólnum).}

Alveg ágætt að borða á þessum stað en á mínu borði vorum við aðallega í því að drekka og hafa læti. Held að fólk hafi á endanum verið orðið nett þreytt á látunum og hávaðanum í okkur, vorum bara að skemmta okkur svo sjúklega vel. Mér tókst líka að láta alla á borðinu mínu finna ágætlega á sér með því að hella alltaf meira og meira í staupglösin þeirra og láta þau hella öllu beint upp í sig! Skemmti mér konunglega við það að sjá alla svona vel hressa og ég bara í ósköp venjulegum gír.

Þegar við vorum svo á leiðinni heim stóð Elena varla í lappirnar. Spurði hana hvort að hún myndi meika það að skíða niður brekkuna þá bara sprakk hún úr hlátri og settist aftur niður i sófann án þess að segja neitt. Ég gjörsamlega dó úr hlátri þegar ég sá hana enda ekki manneskja sem drekkur vanalega.

Svo fannst Enzo það alveg mega góð hugmynd að stela staupflöskunni sem var á borðinu okkar og setti hana í töskuna með skónum sínum. En því miður var tappinn á flöskunni frekar aumur og þegar við komum niður, eftir að hafa skíðað niður brekkurnar í myrkrinu með kyndla og hausljós, voru skórnir illa lyktandi og rennandiblautir.

Alveg fáránlega gaman að fara niður brekkurnar í myrkrinu sérstaklega þar sem að fólk var í misgóðu ástandi. Við Cecilie vorum í mega góðu stuði að hlægja að öllu gamla fólkinu.

Vorum svo ekki komin heim til Monza fyrr en um þrjú leytið eftir um þriggja tíma keyrslu í rútu...þvílík eymd. En þessi dagur var án efa bara með þeim skemmtilegri sem ég hef upplifað hérna á Ítalíu.

Svo núna er bara verið að búa sig undir Parísarferðina sem er á sunnudaginn. Stelpurnar eru alveg yndislegar. Eru alveg ad drepast úr áhyggjum yfir því hvort þær eigi ekki eftir að drepast úr hungri þarna úti, halda að Frakkar kunni ekki að elda!! Svo eru einhverjar sem aldrei hafa farið í flugvél og því er mega stress í gangi í sambandi við flugvélina og hvað megi og megi ekki taka með sér í flugvélina.

Ásta María ;*

 

Ps.

Fékk sent alveg frábært e-mail um skiptinemadvölina... Fannst það einfaldlega oof fyndið til að sleppa því að henda því inn á bloggið:

You know you've been a foreign exchange student if:

001] before waiting to see if anyone understood what you meant, you start acting it out. Einkennir alveg fyrstu mánuðina þegar maður getur ekki tjáð sig öðruvísi en með hreyfingum

002] you think 100 pounds to pack up your entire life is plenty of space.

Hver man ekki eftir því að ég fór út með 37 kíló af leyfilegum 20kg.

003] you don't have preferences anymore, especially when it comes to food. Nothing tastes familiar, that’s for sure.

004] you spend a lot of time smiling, nodding, and pretending you understand what's going on.

Fólk heldur miklu frekar að þú skiljir ef þú bara brosir…þó maður hafi ekki einu sinni skilið orð af því sem var sagt þá er oft best og einfaldast að þykjast bara hafa skilið og fylgja bara svipbrigðum annarra.

005] you classify "doing your homework" as translating half of it. And that alone took three hours.

Líf Cecilie snýst alveg um það að þýða allt sem hún lærir í skólanum. Kennararnir hennar eru ofvirkir í að láta hana læra.

006] when your grandma asks you what you've been learning, you tell her something general, instead of "how to open beer bottles with a 50 cent coin."

Get nú kannski ekki beint tengt mig við þetta en samt góður punktur í þessu!!

007] you sometimes use the excuse "Sorry, I don't understand" to avoid answering a question....even if you do.

Þessi aðferð er gjörsamlega ofnotuð af minni hálfu. Er ótrúlega einfalt að sleppa við heimalærdóm og svoleiðis stöff með því að segjast bara ekki hafa skilið fyrirmælin.

008] they offer cocktails at the back-to-school party.

Langar nú bara til að vita í hvaða landi?!?!?!

009] you want to hug the people who attempt to speak your native language to you.

Alveg voðalega lítið um það að folk kunni að tala íslensku.

010] you've called every person who says "hi" to you your friend... because you don't really have any yet.

HAH… hversu rétt!! Við Cecilie dóum úr hlátri þegar við lásum þessa setningu saman…

011] you’ll read anything in your native language just to have something to read...even packaging labels.
Líkt og áður þá er lítið um íslensku hérna á Ítalíu

012] you’ve got on the bus and had the driver say "you don't want to be on this bus" because you got on the same bus the night before and it was wrong then, too.

Við Cecilie höfum nú ekki verið stöðvaðar ennþá en ósjaldan tekið vitlausann strætó

013] you sometimes walk around the school during breaks to act like you're doing something, because you don't see anyone you recognize and don't want to stand there awkwardly.

Allavega ennþá, þá kannast ég ekki við þetta því Cecilie er jú alltaf nálægt…

014] you know the answer to a question in a class but don't raise your hand because you don't want people to expect to much from you.

Úff…þetta kannast ég vel við.

015] you're better than your teacher in your foreign language class.

Eigum við ekki að segja að ég hati þegar enskukennarinn minn talar…alveg fáránlega vitlaus framburður!

016] you are a master of pantomime and circumlocution and still can't have a conversation.

Á tímabili var ég að hugsa um að verða mime-ari þegar ég verð stór

017] you actually think the language barrier is a good thing when it comes to things like lying to your host parents.

Finn mig nú einhvern veginn ekki í því að ljúga að foreldrum mínum hérna

018] you've ever mispronounced something in your native language (for example, names of products, TV shows, companies) because you know the others will understand it better if you say it with an accent.

Ósjaldan…

019] you've tried so many different foods due entirely to the fact that you cannot understand the person asking you what you want so you just nod your head, say "yes", and hope to god it tastes half-decent.

Löngu hætt að spyrja hvað það er sem er verið að láta mig smakka og borða bara það sem mér er rétt.

020] you’ve tried to order something in your host country's language only to be answered in English because you did it so badly.

Verður seint gleymt þjóninum í Santa Catarina sem talaði alltaf við mig á ensku þó að ég talaði við hann á ítölsku.

021] you’ve gotten annoyed with said people that automatically answer you in English when you try to speak to them in their language.

Fólk vill alltaf sýna mér kunnáttu þeirra í ensku og talar því mjöög oft við mig á ensku.

022] after you come back everybody tells you that you have a weird accent.

Er nú sem betur fer ekki snúin heim aftur, en vona nú samt að ég tali nú bara jafn bjagaða íslensku og áður.

023] your dreams are bilingual.

Já, og það er geggjað að dreyma á ítölsku!!

024] sometimes it takes you about 5 minutes to remember a word in your native language that you were going to use.

Jebb, og erum að tala um það að ég hef þurft að leita í orðabók því ég vissi orðið á ítölsku en ekki á íslensku

025] you automatically use words in a foreign language that you cant even translate but they just seem to fit the context.

Boo!

026] you watch television shows and movies that you know in your native language, just to understand it for once.

Get ekki beðið eftir að sjá allt á ensku aftur, er að verða geðveik á því að allt sé talsett.

027] you begin to enjoy foods that you had previously despised at home.

Jebb, hataði túnfisk heima á Íslandi en núna er hann eitta af mínu uppáhaldi hérna.

028] you've gotten out of a punishment or being yelled at because you didn't understand the language, or at least pretended you didn't.

Einu sinni slap ég við refsingu eins kennarans af því að ég er útlendingurinn í bekknum

029] it becomes a habit to introduce yourself by saying: "I am from (country) and my name is (name)."

Mikið rétt, verst bara að folk nær því ekki að ég sé íslensk, er alltaf annað hvort finnsk eða írsk!! SONO ISLANDESE!!

030] you've gotten upset because someone assumed you wanted to do something...and then were told you were asked if you wanted too, and you said yes!

Hef nú kannski ekki beint orðið reið en þetta kemur samt alveg fyrir

031] you've said something like 'oh yes' or 'not thanks' only to have everyone laugh because your answer made no sense compared to the question.

Allavega einu sinni á dag!!

032] you actually got a high five when you understood what someone said to you.

HAHAH…já, svo þokkalega!

033] you're never sure if someone's being your friend, flirting, seducing you, or sexually harassing you.

Ó guð…eins og talað út úr mínu hjarta!!

034] while you're having a nice conversation with your Gastopa and Oma, your host sister is making out on the same couch. Then she and her boyfriend are always sure to announce when they are going to take a bath together.

Eee… sem betur fer eru systur mínar ennþá litlar…

035] you're not sure whether it's a children's book or porn.

Eee…huh

036] you get a little scared before starting a sentence with big words in it in another language.

Ekki bara smá hrædd heldur DAUÐHRÆDD!

037] you have been put in a one or more classes with the fifth graders, because you're supposed to understand more there.

Nei, neitaði því þegar átti að fara að láta mig flakka um bekki

038] you are always counting the time difference between where you are and home.

Já, sérstaklega núna eftir að tíminn breyttist aftur í sumartíma

039] you always forget the time difference when you call a friend or family member back home.....sorry for waking you up at 4 AM mom.

Nei, sem betur fer er ekki svo mikill munur á okkur

040] you do something wrong and people look at you weird, your excuse is "That's how we do it in my country" even if it isn't.

Þetta er alveg einkenni Håvard, norska stráksins

041] you have gone in to greet someone with a shake of hands and find yourself being pulled into an awkward hug/double kiss on the cheek or the other way around.

Frekar vandræðalegt og gerist yfirleitt alltaf þegar ég kynnist nýju fólki!!

042] you carry a dictionary and a camera in your bag.

Er alltaf með orðabókina í skólatöskunni minni já, en er eiginlega hætt að taka myndavélina með mér út um allt

043] you get so used to broken English you finish people's sentences even though no one else can understand them.

Jessöríbob

044] you get into arguments with the foreign language teacher (English) over how to pronounce something.

Nei, ekki ennþá en tauta samt yfirleitt með sjálfri mér út allann tímann hennar

045] you try to speak in the native language and everyone immediately knows "You're not from around here".

Er frekar augljóst að ég sé ekki ítölsk, með ljóst hár og talandi eins og rússi

046] you can get into the strictest clubs with your ID from you host country, because most people get confused and just let you get in.

Mjög lítið mál fyrir Ítali að komast inn á skemmtistaði, þarft bara að vera 14 ára!

047] you know every cuss word in your host language, but still can’t conjugate into past or future tense.

Tíðbeygingarnar eru allar að koma hjá mér. Verst bara að í ítölsku eru 14 tíðbeygingar!

048] people’s stares don't bother you anymore.

Maður þurfti nú að venjast því strax í fyrstu viku að það var starað á okkur Cecilie

049] you're ready to drink anytime of the day.

Jöbb, líka hvaða vikudegi sem er

050] you have mastered the arts of deception and sneakery.
Hah..mjög góður laumari…hef í raun alltaf verið!

051] you've spent more than one night getting drunk with your host parents.
Hah, hversu fyndið. Fólk verður samt ekkert drukkið hérna, bara hresst og jú ég hef alveg gert þetta nokkrum sinnum

052] everyone thinks your playing the tough guy when you say you haven't called your mom yet and don't miss her too much.

Klárlega

053] a conversation is going fine, before it suddenly get stuck on some word or phrase which makes you completely forget what you were talking about.

Hversu oft hefur maður ekki lent í þessu. Vera að útskýra eitthvað mega og svo bara festist maður í einhverju orði og þá er all farið til fjandans!

054] you buy clothes in your country so you don't look so much like a foreigner.

Er með miiiiklar áhyggjur yfir því hvernig ég eigi að koma öllu dótinu mínu heim aftur! Sem betur fer koma m&p hingað í júní og taka þá eitthvað stöff með sér heim.

 

Abbronzatissima!!!

Skólinn kominn aftur á “flug”-í þeim skilningi að enn og aftur eftir gott frí er skólinn byrjaður og stelpurnar í bekknum mínum komnar á fullt að læra og komin á fullt í því að gera ekki rass í skólanum.

Tók alveg nettilega á að þurfa að byrja aftur að vakna um 6.20! En maður er jú massa harður Víkingur og lætur sig hafa þetta. Urr...

Það fyndnasta sem ég hef heyrt í alveg langan tíma sagði litla gamla krúttlega íþrtóttakennarinn minn við mig á fimmtudaginn síðasta. Vorum eitthvað úti í rólegheitunum að hlaupa þegar hún svo tekur mig á eintal á eftir og segir að ég eigi ekki að vera að sóa íþróttahæfileikum mínum í að gera ekki neitt. Á víst að fara að æfa einhverja íþrótt þegar ég sný heim á klakann!

HAHAH... hvaða hæfileika hef ég í íþróttum, held bara að bekkjarsystur mínar séu bara svona óstjórnlega íþróttaheftar að ég hlýt að líta vel út í íþróttum. Allavega þeir sem þekkja mig vel vita það að hæfileikar mínir liggja voða lítið á íþróttasviðinu!!

Ég var svo að uppgötva uppgötvun aldarinnar...webcameruna. Hef einhvern veginn aldrei haft svaka mikinn áhuga á því að kaupa mér svoleiðis en núna er ég alveg mega að fíla þetta. Er nefnilega svona nettilega búin að missa áhugann fyrir því að tala við fólk í síma mig er bara farið að langa til að sjá það í eigin persónu. Og þar kemur webbinn sterkur inn.

Á föstudagskvöldið var svona verðlaunaafhending fyrir skíðakúrsinn sem ég tók í janúar og febrúar. Vann mér inn mega flotta bronsmedalíu! Og svo af því að ég er útlendingurinn í hópnum voru mér færð líka blóm. Sá svo mér til mikillar skelfingar í dag að það er heil opna með myndum og svona í dagblaði Monza frá þessu kvöldi og þar eru nokkrar myndir af mér og Cecilie í alveg hryllilegri stemningu!

Um helgina fórum við hele familien til Liguria, eitt af héröðum Ítalíu-rétt við Toscana. Martina var á blakmóti þarna á sunnudaginn og við nýttum því alla helgina þarna í sólinni og á ströndinni.

Erum í alvörunni að tala um það að við vorum á tjillinu á ströndinni á bikiníi og læti...mega kósý. Náði mér meira að segja í alveg ágætist tan bara. Allavega er fésið á mér alveg vel tanað og lappirnar á mér skaðbrunnar ásamt öxlunum á mér.

Nettilega súrrealískt að vera í mars að baða sig í sjónum á norður-Ítalíu!

Um næstu helgi er ég svo að fara í svona kvöldskíðadæmi eitthvert. Förum fullt af fólki út að borða upp í fjöllum og skíðum svo niður brekkurnar með bálkesti. Verður örugglega gaman

Svo helgina þar á eftir fer ég til Parísar með bekknum mínum. Það verður örugglega alveg mergjaðslega gaman. Þó svo að ég kunni lítið sem ekkert í frönsku og þurfi að fara í frönskukennslu fyrripart dags alltaf þá er ég samt að fara til Parísar og tékka á borginni og hafa það mega gott. Hlakka alveg fáránlega til.

Er þá að fara til fjórðu fjölskyldunnar minnar. Á eina familíu á klakanum, tvær á Ítalíu og svo sú fjórða í Frakklandi..djók.. Það er bara ein alvörufjölskylda sem skiptir mestu máli!!!

Eftir Parísarferðina fer líklegast/vonandi eitthvað að hægja á hjá manni svo að við Cecilie getum farið að kíkja eitthvað aftur út á lífið.

Bið að heilsa öllum á Íslandinu!!

Ásta María ;*

 

Hún lifir!!!

Það má núna setja sig í startholurnar fyrir laaaaangt og gott blogg.

Hef verið að bauka ýmsilegt núna síðustu dagana. Og lítið getað slakað á og haft það náðugt. Vona nú samt að ég nái að njóta þessa lokadaga páskafrísins í nettum slökunarfíling.

Ég ákvað að taka þátt í Skiptiviku AFS sem byggist upp á því að flytja til annarrar fjölskyldu í einhverju örðu héraði í eina viku. Seinna komst ég svo að því að ein vika var bara alls ekki nóg...

Í þessari skiptiviku fór ég til Sikileyjar í lítinn bæ sem heitir Marsala og er svona 1½ tíma frá Palermo, er í raun mjög nálægt Afríku. 

Bærinn er alveg yndislega fallegur og svona alveg mátulega stór, rétt stærri en Skaginn kannski. Komst mjög fljótt að því að fólkið þarna niðri er alveg fáránlega elskulegt og hlýlegt. Í flugvélinni sat ég ein við hliðina á hjónum sem fóru eitthvað að spjalla við mig og eftir svona 5 min. spjall voru þau búin að bjóða mér að koma í heimsókn til þeirra og gefa mér heimilisfangið þeirra, símanúmerið og e-mail. Þetta er eitthvað sem maður yrði aldrei vitni að hérna upp í Monza og hvað þá heima á Íslandi.

Veit þegga er orðin svolítið mikil klisja en er samt raunveruleikinn að ef ég hef nokkurn tíma fengið athygli fyrir ljósa lokkana hérna í Monza þá er það gjörsamlega ekkert miðað við það áreiti sem ég varð fyrir á Sikiley. Án djóks var það farið að hræða mig virkilega. Í byrjun var hin athyglissjúka ég samt alveg mega að fíla þetta en svo fór þetta að ganga út í miklar öfgar og farið að hræða mig verulega og ég hélt mig alltaf með Intercultura-krökkunum þ.e. var aldrei ein á vappi. Maður hlýtur samt að venjast þessu á endanum, maður er bara ekkert vanur svona frá litla kalda Fróninu.

Fjölskyldan sem ég gisti hjá var líka alveg yndisleg. Eiga heima aðeins út fyrir bæinn þ.e. pínu upp í sveit. Fann mig alveg þarna í sveitasælunni með útsýni yfir hafið, hænur og appelsínutré í garðinum og amman í næsta húsi við hliðina.

Getið ekki ímyndað ykkur hversu mikið ég saknaði þess að sjá sjóinn. Ekki búin að sjá sjóinn í hálft ár. Hljómar geggjað klisjulega en ég alveg naut þess í botn að hnusa út í loftið og finna lyktina af sjónum og fjörunni. Alveg ekta fyrir mig sveitastelpuna sem hefur búið við sjóinn alla sína ævi.

Hópurinn af skiptinemum sem voru með mér þessa viku voru líka alveg yndisleg. Vorum 7 krakkar frá N-Ítalíu: Mikael-Noregur, Naz-Tyrkland, Alexandra-Bandaríkin, Nina-Filipseyjar, Max-Þýskaland og Pim-Tæland.Náðum alveg ótrúlega vel saman og áttum í miklum erfiðleikum með að kveðja eftir þessa stuttu viku sem gjörsamlega flaug í burtu frá okkur.

Ætla svona að skrifa létta lýsingu á því hvað við gerðum merkilegt þarna niðri á Sikiley.

Við komum til fjölskyldnanna okkar seint á laugardagskvöldið og því gafst lítill tími til að gera eitthvað af viti...eeen ég og “systir” mín í Marsala, Alessia skelltum okkur út á lífið, með nokkrum vinum hennar. Skemmti mér alveg konunglega og dansaði eins og hálfviti allt kvöldið. Er reyndar ekki frá því að nokkur kíló hafi bara náð að fjúka þarna á gólfinu.

Náði að valda nettum slagsmálum á dansgólfinu...Pissaði næstum því í mig úr hlátri... Einn vinur Alessia var búinn að drekka soldið og vildi fá að vera í friði og dansa við mig, en hinir vinirnir voru alltaf eitthvað að rugla í honum og stríða. Að lokum varð hann svo reiður út einn þeirra að hann stökk á hann og lamdi.

Á mánudeginum fórum við svo Intercultura-hópurinn ásamt sjálfboðaliðum til Erice sem er lítill bær upp í fjöllum byggður á miðöldum. Er víst alveg ótrúlega fallegur í fallegu veðri því maður getur séð útsýni yfir allt. Eeeen hin óheppnu við fengum þessa líka massífu þoku yfir okkur og maður sá bókstaflega ekki neitt. Gátum ekki einu sinni skoðað húsin því maður sá ekki toppinn á þeim fyrir þokunni. Sjóndeildarhringurinn var ekki lengri en 3m radíus. Svekk...

Aftur á þriðjudeginum nældum við okkur í alveg glatað veður. Fórum til víst alveg gullfallegrar eyju, Mozia. Rigningin og vindurinn voru svo skelfileg að ég sá ekkert allann tímann nema renghlífina sem ég fékk lánaða. Það var gjörsamlega ekki þurr þráður á mér þegar ég kom heim og þurfti greyið “mamman” í Marsala að fara að þvo af mér fötin.

Mánudag, miðvikudag og föstudag vorum við með kynningar, í skólunum í Marsala, á Intercultura og okkur sjálfum. Kynntumst alveg helling af yndislegum krökkum sem gerði það ennþá erfiðara að kveðja á lokadeginum okkar. Nældum okkur í svona sjöþúsundogsjö MSN-contacta, nú er bara aðalvandræðið að muna hver er hver þegar maður loggar sig inn á MSN.

Við fórum líka til Palermo að taka einn hring þar á miðvikudeginum. Ótrúlega falleg borg en ég fíla samt betur litlu borgirnar eins og Marsala þar sem allir þekkja alla. Er einhvern veginn miklu krúttlegra. Á leiðinni heim frá Palermo tókst okkur næstum því að missa af rútunni, en það hefði verið ansi slæmt því það er um 2½ tíma ferðalag á milli Palermo og Marsala.

Marsala er borg þekkt fyrir vínið sitt sem vín fyrir mat (lystaukandi) eða vín eftir mat (sætt vín). Íslendingar eru víst hrifnir af Marsala víni því það er svona frekar sterkt og ekki mælt með því sem borðvíni með mat en Íslendingum er alveg sama og drekka eins og þeim einum er lagið auðvitað.

Auðvitað fórum við að skoða eina vín”verksmiðju” Pellegrino. Tókum stuttann túr um pleisið og fórum svo í smökkunargírinn. Mæli hiklaust með þessu víni þar sem það er alveg afbragðsgott. Sumir smökkuðu meira en aðrir og voru því pínu ferskari. En ég ákvað nú að halda mér í skefjum þar sem við vorum á leiðinni að fara að hitta bæjarstjórann.

Eftir bæjarstjórahittinginn fórum við að sjá grísku hofin sem eru á Sikiley, Selinunte. Alveg fáránlega fallegt og við vorum akkúrat þarna við sólsetur sem gerði þetta bara ennþá fallegra.

Á fimmtudagskvöldið var okkur svo öllum frá Intercultura boðið í afmælisveislu hjá kærasta systur einnar frá Intercultura (pínu flókið). Þetta hefði verið glötuð veisla ef við hefðum ekki verið þarna því það vorum við sem byrjuðum að dansa og syngja eins og hálfvitar með DJ-inum.

Þetta kvöld kom svo sá sem ég hafði verið að dansa við á laugardagskvöldinu og vildi endilega taka mig í léttann göngutúr. Vissi ekki alveg hvað ég átti að segja en ákvað svo að lokum að segja já og fara með litla greyinu. Sagði mér að honum þætti það óóótrúlega leiðinlegt að ég væri að fara og hvort að ég kæmi ekki alveg örugglega aftur til Marsala fljótlega. Ég var gjörsamlega að missa mig úr hlátri því þrátt fyrir að vera jafngamall mér var hann svona 10cm minni en ég lét alls ekki eins og manneskja á 19. ári. Ég lofaði öllu góðu og hljóp svo aftur inn í salinn og gjörsamlega sprakk úr hlátri.

Siðasta skólakynningin okkar var ótrúlega skemmtileg, fengum alveg magnað veður og vorum því bara eitthvað úti að spila fótbolta með strákum úr skólanum. Eða ég sem er gjörsamlega vonlaus í fótbolta ákvað að sitja hjá þangað til að ég var klöppuð upp til að taka eina vítaspyrnu. Það voru þrjár stelpur í markinu og ég náði með einstakri heppni að skora eitt glæsilegasta mark í mannkynssögu og uppskar mega klapp og egóið fór í hámark ef það var ekki núþegar í hámarki.

Lokadinnerinn okkar allra saman var svo haldinn í litlum sal þar sem annaðhvert orð hjá okkur Intercultura-krökkunum var að við vildum ekki fara frá Marsala. Svo skelltum við okkur allir “unglingarnir” niður í bæ að leyta að einhverju skemmtilegu til að gera, fundum nú voðalega lítið þannig að við vorum komin heim aftur um hálf tvö.

Svo loks var komið að hinum ömurlega degi: kveðjudeginum. Vorum öll komin saman um 10 leytið til að gráta saman og kveðja alla. Alveg glatað að kveðja allt þetta fólk semt maður hafði kynnst á þessum stutta tíma án þess að vita hvort að maður eigi nokkurn tíma eftir að sjá það aftur. Vorum eins og smákrakkar þarna og grétum í svona hálftíma á meðan við vorum að kveðja alla sem höfu komið til að kveðja okkur og óska okkur góðs gengis í framtíðinni.

Þessi vika gjörsamlega flaug frá okkur enda er það alltaf þannig þegar maður er að skemmta sér vel. En mér fannst eins og mér hafði tekist að þekkja alla í Marsala, að minnsta kosti heilsuðu mér “allir” þegar ég labbaði niður aðalgötuna. Ég sakna þess ótrúlega hvernig allir heilsast alltaf með kossi á kinnina, alveg sama hvort þú þekkir manneskjuna vel eða jafnt og ekkert, jafnvel strákarnir gera þetta.

Ég er alveg klárlega að fara að eyða öllu sumrinu mínu þarna einhvern daginn. Féll gjörsamlega fyrir Sikiley og fólkinu þar sem er svo yndislega hlýlegt og gestrisið.

Þá er Sikileyjarparturinn búinn af þessu bloggi...

En ég skellti mér líka í skíðaferðalag með fjölskyldunni núna í byrjun páskafrísins. Fórum upp til Andalo sem er í Trentino héraðinu.

Vorum með íbúð á leigu þarna uppi og fórum þrjá daga af fimm upp í fjall á skíði. Hina tvo dagana var ekki skíðafæri.

Ég er alveg að fíla það í tætlur að skíða þó að ég hafi verið orðin nett þreytt svona í lokin á síðasta deginum enda tekur þetta svolítið á. Ég er heldur alls enginn pró í þessu og ennþá að læra. Hræðslan er allavega að mestu leyti horfin, stekkur bara upp við og við þegar ég er dregin til að fara svörtu brautirnar. Ég er víst pínu hlægileg þegar ég fer niður brautirnar en mér er alveg sama samt.

Laugardaginn næsta erum við svo að fara til Liguria held ég, man samt ekki hvað bærinn heitir. Martina er að fara á blakmót þar og það vill svo skemmtilega til að það er akkúrat við sjóinn þannig að við ætlum að fara öll familían og gista eina nótt. Voðalega kósí.

Held að þetta sé orðin alveg ágætislesning í bili...4 bls. í word....

Knús og kossar frá sólinni á Ítalíu

Ásta María ;*

Eg er ennta a lifi to tad se litid ad gerast hja mer i bloggbransanum...

Var ad koma heim fra Paradis a jordu (Sikiley) a laugardaginn og er tvi ad vinna i tvi ad skrifa mega langt blogg nuna...kemur samt orugglega ekki fyrr en eftir paska tar sem eg fer a morgun upp i fjoll a skidi yfir paskana.

En annars er allt gott ad fretta af mer, bidid bara spennt eftir mega bloggi og myndum

knus og kossar ur solinni
Ásta María

Erfið vika liðin hjá!

Fékk fréttirnar sem ég var búin að óttast í nokkurn tíma, strax eftir skóla á fimmtudaginn síðasta.

Alltaf erfitt að takast á við fráfall einhvers þó svo að við höfum kannski ekkert hisst neitt mikið síðastliðin 4 ár.  Þá höfum við Þorvaldur samt þekkst síðan í leikskóla og því virkilega sorglegt að hann sé bara farinn.

Verður líka allt einhvern veginn miklu erfiðara þegar maður er svona langt í burtu frá fjölskyldu og vinum, hefur því engann til að samhryggjast með.

Langar bara að segja ykkur heima á Skaganum að mig langar viiiirkilega mikið að vera hjá ykkur núna og knúsa ykkur!!

Þetta einhvern veginn líka náði svona aðeins að fylla mælinn, þannig að nú er nett heimþrá komin í mann. En maður reynir samt að vera sterkur og halda þetta út enda margt og mikið spennandi fram undan hjá mér að gerast.

Held samt að heimþráin sé nú bara eðlilegur hlutur enda búin að vera að heiman í 6 mánuði!! Það er slatta tími. En sem betur fer koma mamma, pabbi, Tryggvi bró og Nóni bró í heimsókn til mín í júní.

Verða aldeilis fagnaðarfundir að hitta allt sæta fólkið mitt! Annars verður samt maímánuður held ég mjöög lengi að líða því það er ekkert svona mega planað í gangi eins og hina mánuðina. Verð t.d. eiginlega ekkert í skólanum í marsmánuði vegna alls konar skemmtilegra ferða og svona.

Ég, Cecilie og Håvard erum byrjuð í nýjum ítölsku-kúrs þar sem við tökum svona sögu, menningu og smá málfræði fyrir. Ótrúlega skemmtilegt bara og fróðlegt.

Um daginn áttum við t.d. að gera heimaverkefni sem snerist um landið okkar. Komst að því að ég er bara algerlega steikt á sviðið forsetninga, og held að ég sé eiginlega algerlega steikt á því sviði í öllum tungumálum! Eiginlega ALLAR forsetningarnar sem ég hafði sett í textann minn voru vitlausar. Nett vandræðalegt, og fór svo að pæla í því að ég ruglast líka mjög oft á þeim í íslensku þannig að þetta er kannski svona nettilega eðlilegt.

Svo er þýskukennarinn alveg að verða gráhærð á mér því ég er ekki að fatta forsetningarnar í þýsku. Frekar mikil flækja í gangi.

Hitinn hérna á sunnudaginn fór upp í 25°! Er það eðlilegt í mars? Ónei heldur betur ekki, allavega ekki fyrir mig Íslendinginn. En svo í gær um hádegi var svipað veður og svo allt í einu breyttist það á svipstundu og byrjaði bara að snjóa með hörkutilþrifum og roki. En sem betur fer er hitinn aftur kominn í dag.

En húrðu...hef nú svona voðalega lítið að segja meira held ég. Allavega nenni ég eiginlega ekkert að skrifa meira. Er orðin svo háð facebook og myspace að ég nota eiginlega mesta tímann minn á internetinu í það þó ég kunni ekki baun í bara á þetta allt saman.

Anyways... Hafið það gott þið þarna heima!

Knúsar og kossar til allra ;* Sakna ykkar!

Ásta María ;*

Hellúúú...

Við Cecilie erum núna búnar eignast nýjan “uppáhalds vin”. Hann er sem sagt held ég jafn gamall mér eða einu ári yngri. Alveg óhemju óheppinn í útliti greyið, pínulitill og nær óskiljanlegur.

Kynntumst sem sagt þessu greyi á skíðasunnudögunum okkar. Svo komumst við að því, okkur til mikillar óhamingju, að hann tekur sama strætó og við á morgnana og eftir skóla. Og þá treður hann sér yfirleitt í gegnum þvöguna í strætó til að geta spjallað við okkur. Við erum samt orðnar nokkuð lúknar núna í því að “sjá hann ekki” og vera mjög uppteknar að tala saman eða hlusta á tónlist.

Einn daginn þegar ég var svo ein á leiðinni heim úr skólanum smellir hann sér við hliðina á mér og byrjar að babla eitthvað við mig (skil voðalega lítið sem hann segir, talar svo nefnilega svo bjánalega). Ég svara honum svona með hálfum hug og svo veit ég ekki fyrr en hann er farinn að fylgja mér heim. Var svo yfir mig hissa yfir því hvað var að gerast að ég gleymdi næstum því að beygja inn í götuna mína. Kvaddi mig svo við hliðið að húsinu mínu....Hversu skrýtinn getur einn orðið?? Varla mikið skrýtnari en þetta!!

Svo um daginn spurði hann okkur Cecilie hvort við vildum ekki koma með honum og vinum hans í bíó!! HAHA...rétt náði að röfla út úr mér einhverja glataða afsökun en urðum samt að segja að við myndum fara einhvern tímann seinna bara.

Þetta er án efa eina manneskjan sem við hötum hérna í kringum okkur!!

Annars er lífið bara að ganga sinn vanagang hérna. Hitinn farinn að hækka á hverjum degi. Verður ekki langt þangað til að maður getur bara lagt ulpunni upp í skáp og farið að ganga í jakka.

Á sunnudaginn í síðustu viku þ.e. 17. feb fór ég með familíunni út að borða á meeeega flottum veitingastað. Vorum að borða í svona 4-5 klst. án pása lengri en 10 min. Held að ég hafi aaaaldrei á æfi minni borðað jafn mikið á ævi minni. Enda var ég líka eiginlega bara södd í heila viku eftir þetta allt saman! Erum að tala um það að ég náði ekki einu sinni að telja hversu margréttað var. 

Þetta var sem sagt veisla með öllum félögum Enzo sem spila með honum fótbolta. Mér finnst það alveg endalaust fyndið hvað allir vita hver ég er. Og ég man aldrei hvað þetta fólk allt saman heitir. Svo byrja líka alltaf allir að tala við mig á ensku til að sýna hvað þau kunna. Eeeendalaust krúttlegt.

Jú, gott fólk. Undur og stórmerki gerast enn..mér er farið að líka vel við þýskuna. Skulum samt sjá til með það hvað það endist lengi. Allavega er þýskukennarinn minn alveg að dýrka mig og alltaf að hæla mér fyrir það hvað ég sé ótrúlega dugleg og góð í þýsku.

Æjii, hef einhvern veginn enga löngun til að blogga núna. Þannig að ég læt þetta gott heita í þetta skiptið.

Ásta María ;*

Gleðilegan Valentínusardag (i gær...), til að byrja með!

Þá er maður kominn með dvalarleyfi til 5 ára hérna á Ítalíunni. Spurning bara um að halda sér hérna næstu 4 ár. Djóóók...

Allavega, skutlaðist ein niður í bæ einn morguninn að sækja mér dvalarleyfið. Elena og Enzo voru búin að gefa mér massa leiðbeiningar til að finna skrifstofuna, skildi samt eiginlega ekki helminginn því ég get hreinlega ekki munað hvað göturnar hérna heita og hvað þá öll þessi torg.

Endaði því með því að ég var örugglega búin að spyrja alla í Monza um þessa skrifstofu áður en ég svo loksins fann hana. Frekar vandræðalegt að vera svona villtur á stað þar sem maður er búinn að búa á í 5 mánuði.

Já, ég var víst eitthvað að röfla um íslenska tónleika í síðasta bloggi. HAH... þvílíkt djók. Bara einhver gaur með fyrirlestur á ítölsku um sögu íslenskrar tónlistar....hversu þungt getur það orðið? Varla mikið þyngra! En var samt alveg áhugavert, kórinn söng eitt lag sem var bara voðalega vel gert. En úff...þetta geri ég ekki aftur.

Á laugardaginn skellti ég mér svo aðeins niður í bæ með Cecilie fyrir kvöldmat. Og við erum að tala um það að mér tókst að brjóta Gucci sólgleraugu sem kostuðu 240 evrur. Hversu vandræðalegt getur það orðið. Kom sér vel að geta bara leikið heimska ljóshærða útlendinginn sem talar litla ítölsku og sleppa því að borga. Komst virkilega vel út úr þessu sem betur fer.

Á sunnudaginn var svo síðasti dagur skíðanámskeiðsins. Geggjað veður eins og vanalega og ég skemmti mér konunglega eins og vanalega. Tók svo þátt í skíðakeppni þar sem ég kom þriðja í mark!! _{(af þeim 4 sem voru i mínum flokki, byrjendaflokkinum. Og vid fórum bara niður hálfa brautina).} Orðin skíðadrottning eins og pabbi kýs að kalla það. Hehehe..

Við erum að tala um það að við Cecilie verðum alveg sturlaðar ef við erum svona mikið saman. Það sást vel á 5 tíma rútuferðinni heim. Og það versta er eiginlega að við erum að dýrka athyglina sem við fáum út á þetta og verðum því bara ennþá sturlaðri! Ég er eiginlega strax byrjuð að hafa áhyggjur af greyið fólkinu sem verður að umgangast mig þegar ég kem heim á frónið aftur.

Vorum “látnar” syngja  í rútunni og ákváðum að taka Boten Anna við miklar undirtektir. Lagið var áður óþekkt á Ítalíu en okkur hefur tekist að breiða það aðeins út hérna. Fjölskyldan mín er t.d. öll komin með það inn á símann sinn. Spilum það reglulega í bílnum og þau eru næstum því farin að syngja með.

Á mánudaginn gerðumst við systurnar svo skólaskróparar og við skelltum okkur öll fjölskyldan saman á skíði hérna í nágrenninu. Veðrið hreinlega hefði ekki getað verið betra. Maður náði sér í ágætis tan í fésið. Maður er komin með hvíta Zorro-grímu á andlitið eftir sólgleraugun. Mega kúl skal ég segja ykkur að vera með pínu rautt nef og svona fínlegheit.

Náði mér samt í alveg ágætis kvef í þessum skíðaferðalögum. Hef verið að kafna núna síðustu daga af kvefi. Pínu vandræðalegt þegar maður er að tárast af kvefinu og kennararnir hafa miklar áhyggjur af því að maður sé í einhverri heimþrárkrísu eða eitthvað álíka. Endar yfirleitt með því að ég fer að skellihlægja þegar þeir spyrja hvort ekki sé allt í lagi.

Held að ég hafi sjaldan orðið eins hrædd og þegar ég fann svona líka hressilega stóra könguló í herberginu mínu á mánudaginn. Við erum ekki að tala um neina íslenska köngulóarpísl heldur alvöru útlanda-könguló!! Ég pissaði næstum því á mig af hræðslu enda beint fyrir ofan rúmið mitt þegar ég var að fara að sofa.

Fór svo loksins í klippingu og strípur á þriðjudaginn. Hárið á mér var orðið ógeðslegt, alveg sjúklega sítt og flott. Núna er það bara enn ljósara en það var og mun styttra. Sakna síða hársins pínu...en það vex vonandi bara aftur.

Eigum við að ræða það eitthvað að það kemur hárgreiðslukona í hverri viku hingað til að sjæna hárið á Elenu. Ekki slæm þjónustu það og því þurfti ég ekki að fara á stofu til að sjæna mitt hár heldur var þetta bara gert í rólegheitunum hérna heima.

Í gær keppti ég svo fyrsta körfuboltaleikinn minn í svona þúsund og sjö ár og maður er bara svona helvíti lélegur í þessu!! Var að keppa fyrir hönd skólans, og okkur tókst að tapa nettilega. En íþróttakennarinn elskar mig þannig að þó að ég hafi ekki verið að geta neitt var hún alveg fáránlega stolt af mér og hrósaði mér í hástert. Algert krútt þessi litla gamla kona.

Finnst alveg fáránlega gaman að pæla í fólkinu hérna í kringum mig og finna “tvífara” þess á Íslandi. Efnafræðikennarinn minn er t.d. mjööög líkur Tomma Bergs, Þjóðhagfræðikennara í Verzló. Þýskukennarinn minn er alveg jafn yndisleg og krúttleg og Dóra Líndal, dönskukennari í Heiðarskóla og svo er ein bekkjarsystir mín sem gyrðir sig og lætur sjást í nipplurnar alveg eins og Guðrún Egilson, íslenskukennari í Verzló. Endalaust skemmtilegt að pæla í þessu!! Mæli eindregið með þessari skemmtun.

En ætla ekki að vera að þreyta ykkur meira með lestri, þetta er svona stiklað á stóru yfir það hvað ég er búin að vera að gera upp á síðkastið.

Elska ykkur öll ;*

Ásta María

ps. tetta system er eitthvad ad breyta til og hin taeknihefta eg er ekki alveg ad fatta tetta! En allavega ta eru tveir nyjir flokkar med myndum herna til vinstri undir nofnunum CARNEVALE  og YMISLEGT!

Jú, gott fólk, maður er orðinn mega góður á skíðum. Fór til Santa Caterina á sunnudaginn og veðrið var svo sjúklega gott þannig að mér gekk bara megavel að basla um á skíðunum og henda mér niður brekkurnar. Cecilie og Håvard gerðust samt algerir bjánar bæði tvö og drógu mig í sitt hvoru lagi í einhverja ógöngur. Var alveg eins og bjáni að renna niður brekkurnar með hjartað í buxunum. Eeeen komst niður í bæði skiptin alveg ómeidd og voðalega stolt af sjálfri mér.

Svo er það komið á hreint að í skiptivikunni fer ég til Sikileyjar. Fer þangað 8. mars og kem aftur 15. mars. Verð í bæ sem heitir Marsala. Verður örugglega alveg geggjað, enda svo allt öðruvísi heldur en hérna fyrir norðan.

19. mars fer ég svo upp í Alpana á skíði með fjölskyldunni í 5 daga. Þannig að ég held að mars mánuður eigi eftir að vera nettilega spennandi bara, tvær algerar andstæður; sjórinn og svo fjöllin.

Annars var frí hjá mér á mánud., þriðjud. og miðvikudag vegna Carnevale-sins. Voðalega gott að vera bara heima í rólegheitunum og sofa aðeins út í rigningunni.

Fór svo til Ivrea á þriðjudaginn með Intercultura á eina af frægu Carnevale-hátíðum á Ítalíu. Þar er götunum skipt upp í nokkurs konar lið og svo fara vagnar með andstæðingunum í gegnum göturnar og fólk kastar appelsínum eins og það eigi lífið að leysa. Frekar erfitt að útskýra þetta, skildi þetta eiginlega ekki alveg sjálf fyrr en ég sá þetta bara.

En þetta er allavegna fjöldamorð á appelsínum. Á sér 200 ára sögu og er alveg fáránlega merkileg og skemmtileg sjón. Haldið algerlega í búningana sem voru notaðir fyrir 200 árum og skreytingarnar og allt saman. Ótrúlega fyndið líka að vera að horfa á þessa gaura vera blindfulla af vin brule að kasta appelsínum og reyna að fóta sig í appelsínusullinu á götunum.

Geggjaður stemmari yfir þessu öllu saman. Eftir svona fimm mínútur var ég öll orðin út í hveiti og blaðakuski sem einum fannst mjög sniðugt að hella yfir okkur Cecilie. Svo þegar appelsínuköstin byrjuðu var ég fljót að fá eina stóra og góða beint í kinnina á mér. Var alls ekki svo þægilegt. Var svo að reyna að forða mér frá þessu þegar ég fékk svo nokkrar í bakið og aðra góða í hendina á mér, og það var eiginlega verra heldur en að fá hana í andlitið. Finn ennþá til!

Hitti svo trilljón Íslendinga..eða svona næstum. Vorum allavega 6 þarna sem töluðum íslensku. Þar af voru tveir sem höfðu verið skiptinemar á Íslandi. Ótrúlega gaman að tala íslensku face-to-face við einhvern þó það hafi verið óendanlega skrýtið, var ekki alveg að fatta það í byrjun. Var svo orðin svo ringluð að ég var farið að tala íslensku við hina krakkana líka. Held að ég ætti bara að halda mér við ítölskuna svona á meðan ég er hérna úti allavega, það skilja mig þá flestir.

Þegar við vorum svo að fara heim vorum við öll orðin veeeel skítug af appelsínumauki og –sulli með tilheyrandi lykt og svona næsheitum. Hárið á mér var líka bara eins og appelsína! Voðalega lekkert!

Á föstudaginn er ég svo að fara á tónleika með einungis íslenskum lögum hérna rétt hjá mér. Var ekki alveg að ná því að hverju þau eru öll á íslensku en held að það sé vegna þess að kórstjórinn sé íslenskur, Egill Gunnarsson. Verður örugglega nett spennó að tékka á þessu.

En læt þetta gott heita í bili gott fólk.

Ásta María ;*

Lífið er bara komið í alveg rosalega mikinn vanagang hérna. Og alltaf allt bara voða gott.

Er búin að vera að hlægja að því alla vikuna að flest allir vinir Enzo hafa séð mig nema það er einn alveg sjúklega forvitinn sem hefur ekki ennþa hitt mig og spyr alltaf um mig. Versta er bara að hann er ekkert rosalega góður í landafræðinni og finnst öll Norðurlöndin vera eitt og sama landið. Einn daginn fór hann því að spyrja um mig: “Come va con Raikonen?” sem yrði lauslega þýtt sem “Hvernig gengur með Raikonen?” en eins og kannski flestir vita þá er Raikonen finni sem keppir í formúlunni.

Kannski er þetta svona nett have to be there-moment. En ég fer allavega alltaf að hlægja þegar ég hugsa út í þetta. Líka af því að fólk virðist ekki geta skilið það að ég sé frá Íslandi. Segir alltaf að ég sé frá Finnlandi og svo þegar ég leiðrétti það þá er ég allt í einu orðin frá Írlandi en yfirleitt í þriðju tilraun tekst mér að telja fólki trú um það að ég sé sannur Íslendingur.

Þessi vika hefur eiginlega bara verið nettilega fyndin í heild sinni. Enda er ég alltaf að fíla mig betur og betur hérna og að detta betur inn í bekkinn og fjölskylduna.

T.d. í stærðfræðitíma í dag vorum við eitthvað að reyna að reikna saman dæmi sem eru óútreiknanlega óutreiknanleg (er ekki búin að gleyma orðagríninu pabbi minn!). Og ein var sett upp á töflu til að reikna eitt af þessum dæmum. Kennarinn er alveg virkilega hreinskilinn og segir það bara hreint út ef honum finnst við vitlausar og vita ekkert i okkar haus.

Það var einmitt það sem hann var að tala um við þessa tilteknu bekkjarsystur mína sem var sett upp á töflu að reikna. Svo í öllum þessum látum og hlátrasköllum spyr hann mig hvort að það séu til svona vitlausar manneskjur á Íslandi. Og ég auðvitað svaraði játandi! Hann kom þá með þessa brilliant “staðreynd” um það sem við Íslendingar gerum við vitlausa fólkið: við auðvitað plöntum þeim bara ofan í hverina okkar. En þar sem ekki eru hverir á Ítalíu sitjum þau uppi með vitleysingana út um allt. Ég hélt að ég myndi gjörsamlega deyja úr hlátri þegar hann sagði þetta. Var við það að leggjast á gólfið og grenja úr hlátri!!

En að öðru...ég held að ekki sé hægt að finna manneskju sem er hræddari á skíðum en mig. Ég hélt að ég myndi gjörsamlega bara brotna niður og láta mig renna á rassinum niður alla brautina. Það var alveg þvílíkum vindur nefnilega síðasta sunnudag, og flest skíðasvæði í kring lokuð. Helmingurinn af skíðasvæðinu okkar var líka lokaður vegna alls vindsins og við erum ekkert að tala um neina golu heldur bara alvöru íslenskt rok!

Í gær borðuðum við svo allir Intercultura-rnir saman pizzu. Vorum að kveðja Yi Lun, (veit í raun eiginlega ekkert hvað hann heitir) en hann er búinn að vera hérna í Monza í tvo mánuði og er að fara aftur heim núna til Malasíu. Vorum líka að bjóða velkomnar tvær aðrar stelpur, bandaríska og argentíska, hingað til Monza. Held að þær fari heim á sama tíma og ég þannig að nú erum við orðnar 5 stelpurnar og greyið Håvard er eini strákurinn eftir.

Ég og Cebcilie fórum alveg hamförum í gær eins og alltaf þegar við eyðum miklum tíma saman. Það er í raun ekki hægt að láta okkur vera saman því við verðum alveg snarsturlaðar, á góðann hátt samt sem áður. Held að við séum að nota kannski ljósa hárið aðeins og mikið í sumum tilfellum. Fundum okkur t.d. gríðarlega fallegan þjón og okkur fannst það bara ekkert tiltöku mál að fá eins og eina mynd af honum með okkur. Erum alveg staðráðnar í því að fara fljótlega aftur og heilsa upp á hann! Verst bara að hann nær mér varla upp að öxlum. Hann kom með þá góðu afsökun samt að hann væri frá Sardiníu og þess vegna væri hann svona lítill. Algert krútt.

En ætla ekki að hafa þetta lengra í bili músur!

Bið að heilsa ÖLLUM heima á klakanum!

Hafið það gott í óveðrinu, kossar og knús til ykkar allra. Sakna ykkar voðalega mikið!

Ásta María á Ítalíunni ;*